O lago Bras d'Or (Canadá)

Hai varias explicacións contradictorias sobre a orixe do nome Bras d'Or. A máis popular é que os primeiros europeos en descubrir e posteriormente asentarse no área eran franceses, nomeando o lago Bras d'Or que significa «brazo de ouro», o que probablemente se refiriría aos raios de sol que se reflicten nas súas augas. Con todo, nos mapas de 1872 e anteriores, o lago chámase «Lle Lac de Labrador», (ou simplemente «Labrador»)4 5 e esta é máis probablemente a verdadeira orixe do nome actual. O significado literal dese Labrador provendria do portugués lavrador , que significaría «propietario».6 7 8 Nun documento preparado polo falecido Dr. Patterson para a Sociedade Histórica de Nova Escocia, di que pensaba que o nome de Bras d'Or viría da forma bretoa de «bras d'eau», por brazo de auga ou de mar.

Fervenza do Ézaro

O Cadoiro ou fervenza do Ézaro é unha fervenza que forma o río Xallas na súa desembocadura ao mar na enseada do Ézaro en Santa Uxía do Ézaro, unha parroquia do concello de Dumbría. É a única fervenza en Europa que desemboca directamente no océano. Dende 2012 a fervenza pode verse todos os días do ano. A  zona ten unha paisaxe impoñente de gran valor ecolóxico. A fervenza está rodeada de espectaculares microformas graníticas que forma o Monte Pindo, coma a Pedra do Brazal, un milagre de equilibrio natural. A existencia de paraxes cun gran valor ecolóxico coma a área de Vilafernández, salientan pola súa flora e fauna autóctona. Nos arredores da fervenza atopamos especies botánicas únicas en Galicia coma o carballo anano (Quercus lusitanica), unha herba hidrófila chamada Isoetes longissimum que ocupa os ríos con augas ben osixenadas, ou a escasa herba carnívora Drosera anglica. Polo xeral a vexetación é típica de matogueira con toxos, uces e queiroas, e con piñeiros e carballos principalmente coma estrato arbóreo. Respecto da fauna atopamos unha pequena variedade de mamíferos de interese non só natural, senón tamén cultural. No encoro da Fervenza áchanse poboacións de aves de zonas húmidas. Son tamén frecuentes aves coma os mouchos e as curuxas. Dos anfibios abondan unha gran variedade específica de ras nomeadamente no encoro de Ponte Olveira. No río atopamos sobre todo troitas e escalos.

O arredores da fervenza, o Monte Pindo, e en xeral, a paisaxe de Dumbría, incluíuse coma Lugar de importancia comunitaria (LIC Carnota-Monte Pindo), integrada na Rede Natura 2000, e foi declarada en 2004 Zona de Especial Protección dos Valores Naturais. Co todo polo de agora carece dunha figura de protección xurídica, polo que moitas asociacións intentan que se declare ao Monte Pindo parque natural.

Venecia.

Venecia é unha cidade de Italia, capital da rexión de Véneto. Coñecida como «a cidade das canles», está situada no nordeste do país, sobre un conxunto de illas que se estende por unha lagoa pantanosa no mar Adriático, entre as desembocaduras dos ríos Po e Piave. Cada ano recibe máis de 15 millóns de visitantes.

A cidade está integrada por 118 pequenas illas unidas entre si por 455 pontes, si incluímos as illas de Murano e Burano. Chégase a Venecia desde terra firme pola Ponte da Liberdade, que accede ao Piazzale Roma. No interior da cidade, non hai tráfico rodado. O transporte colectivo realízase mediante embarcacións transbordadoras coñecidas como vaporettos.

Croacia, piscinas naturais

A República de Croacia é un país situado na Europa Central que se atopa xeograficamente rodeado pola llanura Panónica, o Sueste de Europa e o mar Mediterráneo. O seu capital, á vez que o seu principal centro financeiro, universitario e comercial, é Zagreb. 

Un dos sitios que merece a pena ver é esta piscina natural chamada "Skradinski Buk".

Os lagos de hadas, Escocia

Unha das partes máis fascinantes de Escocia é a extraordinaria Illa de Skye. Ten todo o que un espera atopar nas Highlands: impresionantes paisaxes verdes salpicados de lagos, cascadas, e a costa. Ten os seus castelos encantados, pobos pintorescos e destilerías de whisky. Pero o que fai especial Skye son certos lugares únicos que parecen sacados dun conto de hadas.



A escondida Cueva de Oro (Cave of Gold), é o equivalente en Skye á famosa Calzada do Xigante en Irlanda.

 O castelo de Dunvegan

Os lagos de hadas.

Muralla chinesa.

A Gran Muralla Chinesa  é unha antiga fortificación chinesa construída para protexer o imperio da China desde o século III adC dos ataques dos bárbaros de Mongolia e Manchuria. O principal propósito do muro non era impedir que fora atravesado, senon máis ben impedir que trouxeran cabalos con eles.A muralla é extraordinariamente longa, con 6.400 km desde a fronteira con Corea ao lado do río Yalu até o deserto de Gobi abarcando sete provincias. A Gran Muralla está formada por unha serie de murallas construídas e reconstruídas por diferentes dinastías durante máis de 1.000 anos. A muralla construíuse durante o reinado do Primeiro Emperador da dinastía Qin, de curta duración. Non se construíu toda dunha vez, senón que é a unión de varios muros construídos durante un período de aproximadamente mil anos. Os materiais usados son aqueles disponíbeis nos arredores da construción. Cerca de Pekín utilizouse pedra calcaria. Noutros sitios utilizouse granito ou ladrillo cocido. Basicamente, era unha longa tapia de arxila e area, cuberta con varias paredes de ladrillo. Iso fíxoa moi resistente aos impactos de armas de asedio. É un destiño fantástico para perderse e camiñar.

Illas Fiji

Fiyi oficialmente a República de Fiyi, é un país insular de Oceanía no océano Pacífico e constituído nunha República parlamentaria. Non ten fronteiras, aínda que se atopa preto de Australia, Nova Zelanda, Papúa Nova Guinea, Nova Caledonia, Samoa, Tuvalu e Illas Salomón. Cunha superficie de 18 274 quilómetros cadrados é o 156º máis grande do mundo, así como o 160º máis poboado cunha poboación en 2007 de 837 271 habitantes. Ten a súa capital en Suva pero a súa cidade máis poboada é Nasinu.

Piramide de Giza (Exipto)

A Gran Pirámide de Giza é a máis vella e a única que sobrevive das sete marabillas do mundo. A Gran Pirámide, a maior das 80 de Exipto, está constituída por ao redor de 2.500.000 bloques de pedra cun peso medio de 2 toneladas por bloque, aínda que algúns deles chegan ata as 60 toneladas de peso. Orixinalmente, estaba recuberta por uns 25.000 bloques de pedra branca calcaria puídos, creando así catro caras perfectamente lisas que reflectían os raios do sol. Un dos lugares impresionantes no que o home fixo unha obra de arte, un lugar fantástico  non esquezas o sobreiro e a botella de auga!!

As Cataratas do Niágara son un agrupamento de masivas caídas de auga localizadas no Río Niágara, no leste da América do Norte, entre os lagos Erie e Ontario, na fronteira entre o estado norteamericano deNova York e da provincia canadense de Ontario. As Cataratas do Niágara están compostas por tres grupos distintos de cataratas: as cataratas canadenses, as cataratas norteamericanas e as cataratas de Bridal Veil. Aínda que non sexan excepcionalmente altas, as Cataratas do Niágara son moi largas, sendo facilmente a máis voluminosa caída de auga localizada na América do Norte.
 Son moi coñecidas pola súa beleza, e tamén como unha fonte de enerxía hidroeléctrica e un desafiante proxecto de preservación ambiental. Foi un destino turístico moi popular no continente por máis dun século, as cataratas do Niágara están divididas polas cidades-xemelgas de Niagara Falls, Ontario, e de Niagara Falls, Nova York.
Un lugar fantastico para desfrutar das impresionantes vistas que ten a natureza, un lugar onde a esaxerada dimension, provocache un sentimento de emocion e tranquilidade ao mesmo tempo..

O Big Ben.

Big Ben  é o nome que recibe a gran campá do reloxo situada ó nordeste do Palacio de Westminster en Londres. Foi levantada como parte do novo edificio deseñado por Charles Barry, despois de que o vello palacio de Westminster fose destruído polo lume a noite do 16 de outubro de 1834. Debido ás condicións da terra onde se asenta a construción, a torre inclínase levemente ao noroeste, uns 220 mm . Tamén oscila anualmente algúns milímetros ó leste e ó oeste, debido ós efectos térmicos. Un lugar maravilloso para desfrutar dunhas vistas a cidade de Londres, un bo destiño para desconectar e olvidarse dos problemas.

Os Alpes.

Os Alpes son una cadea montañosa situada na Europa Central. Exténdense dende Francia ó oeste ata Austria e Eslovenia ó leste, e dende Alemaña o norte ata Italia no sur. Atravesa a meirande parte de Suíza e Liechtenstein. O seu pico máis alto é o Mont Blanc cons 4.808 metros de altitude.

Debido á súa importancia de abastecemento dos caudais de ríos importantes europeos, como o Po ou o Rhin, regando ricas terras de cultivo, ó seu redor edificouse a civilización que actualmente coñecemos e gran parte de historia europea.

Forma unha un arco duns 1.000 km de largo e un máximo de 400 de ancho. Conten numerosos picos que superan os 4.000 metros de altitude.

E o mellor lugar para facer deportes de neve, diversion e descanso. ;)

Noruega

Bryggen (en noruego peirao, embarcadoiro) é un barrio histórico situado ó noroeste da cidade de Bergen, en Noruega, situado nun peirao na beira oriental do fiordo onde se asenta a cidade.

Bryggen era o barrio dos comerciantes da Liga Hanseática, establecidos alí en 1360. Ó longo da historia, Bryggen, cos seus edificios de madeira, sufriu varios incendios; hoxe en día, a cuarta parte dos edificios datan de despois do incendio de 1702; o resto son máis recentes. Consérvanse algúns sótanos de pedra que se remontan ó século XV. Tralo incendio de 1955, na zona afectada construíuse un museo e varias casas de madeira no estilo antigo; tamén se edificou un hotel de ladrillo moi controvertido. 


A Igrexa de Santa María é o edificio máis antigo de Bergen, con algunha das súas partes construídas ó redor do ano 1130. Foi a igrexa dos comerciantes hanseáticos dende 1408 ata 1766. 
Na actualidade, Bryggen é unha zona eminentemente turística, con numerosos restaurantes e tendas de todo tipo. Debido á acción do tempo nos edificios históricos de madeira, a partir de 2008 lévase a cabo un proceso de restauración para evitar o posterior deterioramiento estructural. 


Bryggen foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1979.

Lago Superior en Canadá.

O Lago Superior é o maior dos cinco Grandes Lagos de Norteamérica, e o maior lago de auga doce do mundo por superficie. O Lago Baikal de Siberia conten maior volume, e o Mar Caspio é maior, pero é de auga salgada.

O Lago Superio localizase entre o Canadá (provincia de Ontario) e os Estados Unidos(estados de Michigan, Minnesota, e Wisconsin.

Cunha área de 82,000 km², o Lago Superior é, ironicamente, o menos densamente habitado dos Cinco Lagos. Cidades importantes no litoral do Lago Superior son Sault Saint Marie e Thunder Bay, en Ontario, e Duluth, en Minnesota. Un lugar perfecto para reflexionar e descarsar ;)

Baiona

Baiona é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Vigo. Limita cos concellos de Nigrán, Gondomar e Oia.











 O 7 de maio de 1201 o rei galego-leonés Afonso IX concedeulle a Carta Póboa, na que se permite o troco de nome do primitivo núcleo Erizana a Baiona, e en 1495 Xoán II de Castela otorgoulle ó porto o privilexio, compartido coa Coruña, de carga e descarga de mercadorías procedentes do exterior. O 1 de marzo de 1493 a carabela Pinta, capitaneada por Martín Alonso Pinzón, logo de extraviarse non medio do Atlántico, tocou porto por primeira vez aquí ó regreso da primeira viaxe de Colón.

A Ponte Romana

A ponte de Ourense coñecida como Ponte Romano, Ponte Vella ou Ponte Maior, sobre o río Miño, foi construído no século I d. C. dentro dun ramal da vía XVIII ou Vía Nova. 
A situación estratéxica do mesmo como nó de comunicacións no centro, da entón provincia de Gallaecia, non fixo senón aumentar durante os séculos posteriores, contribuíndo ó desenvolvemento da cidade de Ourense. 

Durante o século XII o arco principal da ponte cedeu dando lugar a unha serie de interminables reparacións e derrubes que non finalizaron ata que no século XVII a reforma final dirixida por Melchor de Velasco deu á ponte o seu aspecto actual indiscutiblemente medieval malia que se manteñan elementos romanos orixinais como son os arcos de inicio do mesmo. 
Durante varios anos o arco central da Ponte Vella foi o de máis luz de España, ata mediados do século XIX, precisamente a apertura da estrada Villacastín-Vigo supuxo a derriba da torre existente na ponte que figura no escudo da cidade. 
Foi declarado monumento histórico por Decreto da Xefatura do Estado de 6 de abril de 1961.
Hoxe en día e tralo seu peatonalización en 1999 é un dos tres símbolos principais da cidade xunto coas Burgas e a Catedral de San Martín.

As Burgas

As Burgas son uns manantiais de augas termais que localízanse na cidade de Ourense. Deles brotan unhas augas silicatadas, fluoradas,  e hipertermais a unha temperatura de entre 64 e 68 °C cun caudal de 300 litros por minuto. Estas augas son aplicables a diferentes tipos de dermopatías, especialmente pruriginosas.

Son tres manantiais: a Burga de Arriba, a máis antiga, de estilo popular e pertencente ó século XVII, a Burga do Medio, pegada ó muro e de estilo moderno, e a Burga de Abaixo, de estilo neoclásico, século XIX, con dous caños laterais e unha pila labrada no centro, con outro caño. 

Tamén se atopa neste conxunto a réplica das catro aras romanas atopadas na cidade, a primeira delas creada en honor das Ninfas desas augas ofrendada por Calpurnia Abana Aeboso, que é o primeiro nome coñecido dun habitante da cidade de Ourense. Estes manantiais foron declarados Conxunto Histórico-Artístico no ano 1975. 
A orixe destes manantiais non está claro. Unha lenda di que nacen debaixo da capela do Santo Cristo, na Catedral, e outra di que son causadas por un volcán en repouso que está na base do Montealegre e que nalgún momento podería chegar a explotar. 
Coa Catedral e a Ponte Romana, é un dos símbolos da capital ourensana, á que se lle deu en chamar "Cidade das Burgas" 

A muralla de Lugo.

A muralla de Lugo é unha fortificación que data do Imperio Romano situada na cidade de Lugo, en Galicia, sendo a única muralla destas características que se conserva no mundo. Comezou a súa construción probablemente contra o ano 260, ao medrar a importancia de Lucus Augusti como centro de comunicacións e comercial do norte peninsular. A devandita construción delongouse ata a época de Constantino, rematando sobre o ano 325. Moitos séculos máis tarde, xa no século XX, concretamente en 1921, quedou catalogada como Monumento Nacional, e case oitenta anos máis tarde, o 30 de novembro de 2000, a UNESCO declarouna Patrimonio da Humanidade. O perímetro da muralla, que forma unha elipse imperfecta, é de 2.266 metros e a súa altura varía entre os 8 e os 12 metros, sendo unha das fortificacións máis grandes do seu tempo. A área que circunscribe é de 33,4 hectáreas. Sobre a muralla o camiño de ronda varía entre os 4, 5 e os 7 metros de largo. Na parte exterior da muralla un foxo con forma de V podía encherse de auga en caso de perigo. En orixe tiña 85 torres, das que se conservan 71 (sesenta de planta circular e once de planta cuadrangular), e a súa función era defensiva. O certo é que o paso do tempo fixo desaparecer a metade superior en case toda a súa extensión e na parte que queda en pé tamén houbo profundas transformacións.

A antiga lagoa de Antela

A lagoa de Antela era unha lagoa, desecada nos anos 1950, que estaba situada na comarca da Limia, no centro da provincia de Ourense. Abranguía terreos situados nos concellos de: Sandiás, Sarreaus, Vilar de Barrio, Xinzo de Limia e Xunqueira de Ambía.A lagoa de Antela, un dos humedais de maior extensión da Península Ibérica, situábase a 615 metros de altitude, con 7 quilómetros de longo e 6 quilómetros de ancho, aínda que dependendo da época do ano, variaban estas dimensións, así como a súa profundidade. Tiña de profundidade media 0,60 metros e nalgúns “pozos” chegaba ata os 3 metros.Da súa riqueza biolóxica destacaban as miles de aves acuáticas que a utilizaban durante todo o ano. No que foi no seu día o sur da lagoa instaláronse, a partir de 1972, varias empresas dedicadas á extracción de area, que é moi apreciada para a construción. Neste momento téntase recuperar aquela riqueza biolóxica mediante a recuperación das charcas das areeiras abandonadas. Co gallo dos cincuenta anos do comezo das obras de desaugamento da lagoa de Antela (1958-2008), o Concello de Sandiás puxo en funcionamento a Casa da Lagoa (Centro de Interpretación da Lagoa de Antela). Neste centro preténdese dar a coñecer dunha forma didáctica a historia da lagoa de Antela, a través dun percorrido que abrangue dende a formación da antiga lagoa de Antela, a súa desecación, ata a actualidade coa recuperación medioambiental das antigas areeiras.

O canón do Sil

Os Canóns do río Sil son unhas das paraxes máis impresionantes que se poden visitar na xeografía galega. Están situados preto da unión entre o río Sil, e o río Miño, na zona da Ribeira Sacra. Está cortado por numerosos encoros, que fornecen de auga e electricidade a boa parte da poboación galega, e dos arredores. Esta área natural abrangue os concellos de Pantón, Sober, Nogueira de Ramuín e Parada de Sil, cunha superficie de 5.914 hectáreas. Ten impresionantes contrastes, entre grandes pedras e auga, vexetación e auga, xogos de reflexos. Todo un espectáculo para a vista. As pedras semellan xigantes, reis, toman formas diversas, que a xente xoga a descubrir no transcurso dos paseos que se poden facer en catamarán, que é a mellor maneira de apreciar os seus desniveis, de máis de 500 m. nalgúns puntos, e con pendentes de máis de 50°, ás veces case verticais. A experiencia nunca estaría completa se non se mira tamén dende enriba, que amosa un mundo diferente, cunha grandiosidade loable. Así pois, é un dos lugares máis importantes tanto paisaxisticamente, como vitivinicolamente. Nas ladeiras destes montes, e nos arredores, atópase a D.O. Ribeira Sacra, que tamén forma un espectáculo coas viñas nas abas, chegando ata a auga. A particular orografía deste espazo natural de máis de 16.000 has. resulta do forte desnivel entre as augas do Sil nos Peares (109m.) e a altura máxima da Pena do Xastre (1.014m.). En canto a súa xeoloxía, o Canón do Sil ten unha orixe meramente tectónica e non fluvial. No cuaternario, ó comezar o basculamento da peniplanicie, producíronse fracturas que quebraron o terreo en bloques xigantescos, formando así a canle polo que flúe o río Sil. A estas características hai que engadirlle a transformación da paisaxe levada a cabo pola man do home mediante o cultivo da vide en socalcos e a construción de grandes encoros como o de Santo Estevo ou San Pedro. Desta maneira, o mosaico natural e paisaxístico que resulta desta serie de singulares características é único e irrepetible en toda Galiza.

 

A Torre de Hércules.

A Torre de Hércules é unha torre e faro situado na península da cidade da Coruña, que ten o privilexio de ser o único faro de orixe romana en funcionamento no mundo. O 27 de xuño de 2009 foi proclamada Patrimonio da Humanidade en Sevilla pola Comisión do Patrimonio Mundial da UNESCO. Deste xeito converteuse no cuarto recoñecemento da UNESCO en Galicia xunto co Camiño de Santiago, a Muralla de Lugo e o Casco Vello de Santiago de Compostela. A Torre de Hércules foi construída polosromanos como faro de navegación a finais do século I, hai varias lendas relacionadas coa súa construción. A planta é cadrada (10 m de lado), cunha altura total de 68 metros. Ten tres corpos, o primeiro unparalelepípedo recto de base cadrada de 11,60 metros de lado e 34,60 metros de altura. Sobre este asenta outro intermedio máis pequeno de sección octogonal, cun terceiro corpo, paralelepípedo tamén octogonal, que soporta sobre este unha construción cilíndrica en vidro que protexe a lanterna do farol. Sóbese ao alto por medio de 242 chanzos e desde arriba tense unha panorámica aberta para o océano Atlántico, praias urbanas da Coruña e a ría. A estrutura orixinal era de planta cadrada cunha cúpula, na que se mantiña o lume, na parte superior e que posibelmente tiña un óculo para permitir a saída do fume. Á parte superior accedíase mediante unha rampla protexida cun segundo muro externo e que se apoiaba nos dous muros. Cada un dos andares estaba dividido por dúas paredes que se cortaban en forma de cruz en catro cuartos. As salas de cada piso comunicábanse entre si dúas a dúas por medio dunha porta e podíase acceder á rampla desde cada unha delas.